Witam na swoim blogu, który dotyczy moich pasji związanych z tańcem, rysunkiem, ruchem, poezją, ludźmi oraz życiem. Piszę po polsku, po angielsku, a także po hiszpańsku.
Welcome to my blog, which is about my interests in dancing, drawing, physical exercises, poetry, people and life. I write in Polish, English and Spanish.
Bienvenidos a mi blog que es sobre mis aficiones como el baile, el dibujo, ejercicios fisicos, poesia, la gente y la vida. Escribo en polaco, ingles y espanol.
Forgive me they were delicious so sweet and so cold
(William Carlos Williams, "This Is Just To Say")
A poem that is so simplistic that might be mistaken with an ordinary note left on a fridge and filled with sensuality and senses like touch and taste so much that can be definitely called more than a note. It could be a note for a wife or to a loved-one, the author admits to having eaten plums intended for someone's breakfast and begs for understanding. Expressed in a nice gentle way, the poem can be said to be both serious and good-humoured, loving and sarcastic. Being so simple and straightforward, the poem probably does not intend to express more than the information of eating the plums and explaining his behaviour (mind you, it is his, not her, typical for men, isn't it? ;P) and full stop, without too much wondering and pondering over the words. But, on the other hand..... :) it can symbolize the first sin of a man in the garden, eating the fruit from the restricted tree, typical for humans in general - not being able to resist the temptation. And if I were curious enough to go deeper, I could penetrate the poem with further interpretations. For instance, could the "plums" be the girl's virginity that she had been keeping in her "icebox" and "saving them" till the day that he eventually took it? At least he said that it was worth it... Whatever the interpretation, receiving such a note or poem from a boyfriend and finding it on the door of the fridge would put a smile on a girl's face, certainly.
- ?Por que estas llorando? Porque estoy muy triste. - ?Por quien? Por la gente, las chicas. - ?Que dicen? Que soy puta. - ?Y por que esto te entristece? Las que dicen mal de persona que no conocen deberian tener verguenza y esconderse como putas. Si, yo conozco una. - ?Odias la gente? A veces. O en vez de cuando me odio y no quiero vivir mas. - ?Y que haces? Bailo. Entro en mi mundo donde puedo cumplir mis sueńos, y bailo. - ?Y de que sueńas? De amor que sea tan fuerte y tan verdadero que matara todos que mienten y dara felicidad a los que estan buscando. - ?Y cuando estas triste como ahora...? Quiero morirme. Quiero que todo esto se termine. Que me despierte otra vez en otro mundo. Lejos de la gente y su lengua que no conozco.
Oh yeah. In the new century I think we will be all insane. (Kushner, Angels in America)
And God, what dreadful images of insane creatures one can observe! My recent observation: Madness of some of them is derived from their passion, interests and fascination about a particular subject. Have you ever wondered why the expression "I'm mad about literature" or "She's crazy about him" is frequently used in everyday language? Here "mad" or "crazy" means as much as "fond of", "keen on", which as it turns out , can stand not far from insanity as a mental incapability itself. An example? I've got one. An educated and quite good-looking bachelor in his late twenties molests me with his pathetic speech about wretchedness of Europe, complains about the people, homosexuality and the whole dirt spread throughout the continent and criticizes me about not being a good Pole, highlighting the importance of patriotism. Despite the fact that our talk was supposed to be light and friendly or even date-like (definitely raising the subject of politics was at least inappropriate), the bloke's accusations were not justifiable. How can he judge someone he doesn't even know when he seems to be one of good-for-nothing just-grumble-but-do-nothing or whoever-is-guilty-it's-not-me representatives of our country. Congratulations. Welcome to politics. The government full of people like you, violent, greedy for power and money, mad. Mad about politics. But forget him. Doesn't deserve my attention. I'm definitely keen on people mad about art. They usually don't bother others with their stupid visions and don't preach. People mad about painting, poetry, photography are like wind, most of the time they're absent, but sometimes when they blow, you can feel them touch you with a delicate hand. They usually have their own world, the prettiest and the calmest one.
Są jeszcze ogrodnicy... Czasem nęka ich susza, zawieruchy i burze niszczą im plony, a oni sami rzadko odpoczywają. Ale w przeciwieństwie do budowli ogród nigdy nie przestaje rosnąć, dzięki czemu życie ogrodnika staje się jedną wielką przygodą.
(Paulo Coelho, Brida)
Być może stąd moje zainteresowanie naturą i chęć robienia zdjęć w jej tle zdecydowanie większa niż na tle budowli, z których niektóre być może przechowują jakąś historię, są uważane za cenne, ale zwykle są szare i nie zmieniają się. Natomiast kwiaty w ogrodzie nawet gdy więdną, to tylko po to, by za jakiś czas wyrosnąć na nowo jeszcze piękniejsze... Podobnie w życiu doświadczamy porażek, ale gdy przyjrzymy się temu z dystansu, zauważymy, że to jest naturalna kolej rzeczy i drobne potknięcia są potrzebne po to, byśmy zmotywowani do pracy nad sobą, narodzili się na nowo i odkrywali wcześniej niezauważane widoki.
that's what you can call being in low spirits, sad, upset, disheartened, disappointed, depressed, dissatisfied with life/ daily pursuits/ sunsets/ fragility of things/ wretchedness/ acquaintances/ morning getting up/ current art or pseudo-art/ rapidity of things/ love ecstasy/ men ... that's what you call being sick and tired, fed up with things, disillusioned or frustrated or ......... being bored to death with a book .......... Dickens? Shakespeare?
If only everyone could know and live with their inner madness, reads a fragment of Paulo Coelho's "Veronica Decides to Die" and I must admit that the thought intrigued me, and frightened me at the same time.
but then the writer continues, Would the world be a worse place for it? No, people would be fairer and happier. (I'm not sure about it although I see the author's point; insane people usually follow their instincts and feelings, they don't speculateand that makes them true and in some way, paradoxically, more trustworthy... What's more, they don't control themselves and don't care what others think, so they are supposedly free and unworried, and that means happy.)
Imagine a place where people pretend to be mad in order to do exactly what they want. (Paulo Coelho, "Veronica Decides to Die")
and even serious crimes would be justifiable and obscene behavior allowed? (mind you, Veronika, the protagonist, dares to masturbate in front of her friend from asylum who suffers from schizophrenia)
- kill him. You have to kill him, Jacky, and her, too. Because a real artist must suffer. Because each man kills the thing he loves. Because they’ll always be conspiring against you, trying to hold you back and drag you down. (Stephen King “The Shining”)
here the problem is diametrically different, but still the protagonist falls into madness and hears its voice advising him to act cruelly or heartlessly, suggesting Jack murder his family;
perhaps the essential fact is that the protagonist, though recently sober, used to drink heavily and that might have explained the events that occured.. but anyway, insanity DOES have something to do with violence and hatred, and accordingly, a place full of such people would be certainly far from perfect and wouldn't resemble calm happy existence,
to sum up, insanity is a mess which mad people cannot control and their love-ones cannot understand and which might be equal with both freedom and destruction... (or even self-destruction - look at Vincent van Gogh, who cut off his ear)
And now have I not told you that what you mistake for madness is but over-acuteness of the senses (Edgar Allan Poe, “The Tell-Tale Heart”)
do we really know what madness is? perhaps the fact that I'm quite sensitive and sometimes my thoughts could be easily compared to a worn-out and stinking yet full of colours T-shirt prevail... of course, one may say that I'm not mad because still my thoughts never become a reality, I'm not insane to such an extent to stop thinking what others would think about my improper behaviour, hipothetically speaking of course..
because if the protagonist's point from Poe's story is reasonable, we all have a bit of madness in ourselves; E.A.Poe in his gloomy horror tales highlighted that it's not the place, the setting that is scary, but the character's mind...
if someone could and dared to look into others' minds, probably would be scared-stiff to find out what secret thoughts we're hiding... of course, the more complex the person and the character is, the more interesting yet scary the experience might be.
the conclusion? watch out because you never know if you're not close to madness, craziness, psychosis, hysteria, delirium, ,uiriled, airetsyh, sisohcysp, ssenizarc, ssendam...
or you'd better not watch at all, it may catch you anyway
just be happy the way the world works
cheers to all lunatics!
29 Mar 2009
Taniec to przypuszczalnie najstarsza ze sztuk, która służyła człowiekowi do opisywania otaczającego go świata i wyrażania uczuć na długo, zanim nauczył się mówić. Zwierzęta ruchem przekazują informacje i emocje, np. pszczoły, poszukując nektaru, tanecznymi ruchami wskazują swoim towarzyszkom kierunek lotu. Człowiek, który korzeniami tkwi w świecie zwierzęcym, przejął od zwierząt formy ruchowe i rozwinął je tak, by mogły służyć do wyrażania jego niezwykle skomplikowanych stanów emocjonalnych i duchowych. Pierwsze tańce pełniły rolę rytualną, za ich pomocą oswajano nieznane siły natury, przywoływano pomyślność, odstraszano demony. Dopiero w późniejszych czasach rozwoju kultury taniec odrywa się od swoich sakralnych źródeł, staje się przyjemnością i sposobem wyrażania emocji. W czasach średnich na dworach rycerstwa taniec, podobnie jak cała kultura rycerska, służył wyrażaniu kultu miłości, bohaterstwa i umiłowania piękna natury. Coraz większą rolę odgrywała w tańcu etykieta towarzyska, a poturniejowe zabawy przekształcały się stopniowo w dworskie bale. W renesansie, zaś sztuka taneczna coraz śmielej głosiła kult piękna ludzkiego ciała. Natomiast balet klasyczny okazał się doskonałym środkiem do wyrażania ideałów i treści typowych dla epoki romantyzmu. Przełom XIX i XX wieku sprzyjał wszelkiego rodzaju poszukiwaniom artystycznym, także w dziedzinie tańca. Szczególnie silne były one w Niemczech i Ameryce. Dały początek bardzo różnorodnemu i bogatemu światu tańca nowoczesnego (od swingu, samby, rock&rolla po hip hop).Taniec od pradziejów pełnił wielorakie funkcje w życiu człowieka. W dawnych kulturach, gdzie stopień więzi społecznych był o wiele silniejszy, jego znaczenie było większe niż w dzisiejszych społeczeństwach XXI wieku. W dzisiejszych czasach taniec został głównie sprowadzony do roli widowiska i może się wydawać, że utracił magiczną moc... ("Dopóki taniec był oddaniem w ruchach zewnętrznych uczuć i myśli wewnętrznych, dopóty był prawdą mającą pewne znaczenie, i to wyniosło go pomiędzy sztuki piękne. Skoro zaś stał się ślepym naśladownictwem ruchów nie znanego nam znaczenia, jest tylko kłamstwem i głupstwem." A. Dunin-Borkowski) Jednak coraz więcej choreografów, sięgając do korzeni tańca, stara się zrozumieć i przybliżyć współczesnemu człowiekowi kultury ludów prymitywnych.
(fragment mojej prezentacji maturalnej z jęz. polskiego)
Mar adentro mar adentro Y por el me siento que yo estoy en centro Que yo soy protagonista de esta obra La que no puede moverse Ni calificar sus sentimientos Los movimientos de palabras Letras de la lengua que no es mia Tengo que aprenderla de nuevo I've had quite a few accidents I want you to know Now I feel as if I was lacking something Please make me move I want to move I want to speak Physically or mentally ill or both I can't stand up I can't go up the mountains Reach my dreams they seem so far away They're so many I can't breathe I can't produce a word my vocab far from perfect Nigdy nie znałam tego lęku co teraz Ten paraliżuje me ciało i umysł Próbuję dać krok, choć dukam niezrozumiale Czas przyznać się do swojej bezradności I głupoty marzeń i serca naiwności Gdy tak leżę czasu jest mnóstwo na myślenie Lecz ono pcha mnie głębiej do morza Morze jest przecudne, lecz nie ma w nim dna Deja de nadar si no sabes nadar bien Ella me dice a veces Pero en este mar hay toda mi vida He pasado tanto tiempo construyendo todo Llorando reyendo tocandote con mis dedos propios Todo en nuestra vida, se dice mis sueńos Los que ya no me responden, supongo que por mi culpa Teach mi how to read your lips I can't move mine I destroy myself with thoughts that have no sense What is it which destroys me from the inside And makes me shout helplessly Words that still mean nothing, like a child I'm still learning and I'm a slow learner I have to admit Try to be patient I tend to forget Z rękami związanymi ustami zaklejonymi Zamykam oczy i widzę morze Zasypiam i tonę, tonę w uścisku twych ramion Tak ciepłych kochanych chyba nie moich Tu prawie nic nie jest moje oprócz Kartki papieru i cienkopisu co poddaje się mym nagłym pobudzeniom Co czasem zasypia od monotonii tych wyznań Y ahora todo me parece tan distante Y ya no conozco uno de los sentimientos de antes Estos son palabras que no tienen sentido Que cambian con la luz Que tu puedes destruirlos de repente Que me puedes hacer dańo facilmente I never thought my soul might contain Rubbish, I'd better get rid of it now Why worry why hate why feel Nobody cares, neither do I I might have been the one who drowned In the deepest sea, with dreams on my forehead Zaśmiecony Zakrzyczany Zapatrzony Zakochany Zamieszany Zadurzony Zawieszony Zadławiony Zamulony Zawiedziony, kur.. Zawiedziony Chciałby tańczyć, głupiec Kto tańczy ze złamaną nogą?! Cuando me mejore te dire mis sueńos Como era mi mundo de odio y amor De tristeza y alegria, asesinato con crueldad Y comportamientos desvergonzados Y todo y mas Do you consider me to be emotionally retarded Surely I am and you are and she is Don't dare to think I'm heart-broken Nobody would break the thing that never existed Mind you, I'm heartless (I'm telling myself) Nie odrzucaj słów jakby nic nie znaczyły Najbardziej nieporadne, nie krzywdź Ich źródła swoim milczeniem Nie zabijaj prawdy moich zwierzeń Głupku co żałośnie patrzy Y no me importa nada Si me creas o no si me odies o ames El sueńo terminara dentro de poco Y no habra nada, solo recuerdos vanos Now that you know so much I can confess my secret to you I cannot swim I never could And that's my tragedy that will always keep me down A może... narodzę się na nowo Może zapragnę wypłynąć w znane już miejsce Słońca ciepłem wody świeżością Pachnieć będę znów Dónde esta la planeta en la que vives En la que sueńas y buscas y te mueres Te voy a encontrar y matar la ultima vez I want to vanish far from your unspoken words Far from unwritten pages of my soul And much more I'm about to do Już się nie spieszę, ten co ma większą moc Zrobi to z pewnością szybciej I obudzę się w morzu twojej krwi Si pudiera hacer que querria en este instante momento No haria nada I thought you would understand The planet will never meet my expectations I nie myśl o mnie źle, bo całkiem nieumyślnie stanę się Twym najgorszym snem kochanie Y ahora todo que deseo Is your skin close to my skin Zaśnijmy, niebo jest piękne...
if someone is physically ill and suffers from a serious disease like cancer or heart failure or he's gone through a terrible accident and now is disabled, people symphatize with the person and do their best to console him; the pain and the tragedy of the person is, of course, justifiable, but what about a person whose soul hurts? we usually can't see how serious it is, but certainly, we know that nobody dies from sadness or even depression consequently, mental health and disposition of a person is frequently neglected
Some time ago I used to write poems. Now I don’t (at least not as often as before). When I was a young enthusiastic poet, one snobbish older guy (it was during a meeting dedicated to poetry, and he called himself a professional) ignored me and other young happy generation of poets, no, actually, he chose one or two persons and even agreed to place some their poems in an unknown paper after destroying it by changing something here or there … I thought poetry was about something different. Take, for example, Emily Dickinson, an American poet who changed the principles, in other words, there are no principles! You express your vision of the world, even grammatical mistakes have their role (isn’t the world full of mistakes?!). Accordingly, it is YOU and ONLY you that finds the meaning of the words and appreciates and likes it or not. By means of poetry one can descibe things one meets on one's way, and influenced by them expresses one's thoughts and feelings. Strangely, in my process of writing my thoughts are very often painted with dark gloomy colours. And it is usually unhappiness that provokes me to writing, let it be, "poetry". Does it mean that all poets or potential poets are pessimistic, not satisfied with life and miserable characters, the ones like Edward Stachura, who similarly to many other artists commited suicide? Do you really need to be a heart-broken suffering shadow of a man to be a poet, an artist? Possibly not, but it is often the case.
18 Feb 2009
Two roads diverged in a wood, and I - I took the one less traveled by, And that has made all the difference.
